yodiyim

Presentation TokioMarine

2011-08-23T09:15:00.000-07:00

Wedding Presentation

2011-06-28T05:38:00.000-07:00

งานนี้ทำกับเพื่อนอีก 1 คน ซึ่งจริงๆประมาณ 70% เพื่อนทำ
รับผิดชอบในส่วน edit ซะส่วนใหญ่

LuangTaDang

2011-06-28T01:03:00.000-07:00

3ds Max9+Metal Ray

งาน ตัวนี้มีส่วนร่วมในด้าน Model + Animate

ทำให้กับบริษัทหนึ่ง ที่ทำให้กับธรรมสภาอีกที

เป็นเรื่องราวของการทำดีในแง่ต่างๆกัน เป็นดีวีดีชุด 4 แผ่น แผ่นละ 6 ตอน

ว่าจะหาซื้อมาเก็บไว้ซักหน่อย

(ที่จริง มีอีกชุดนึง แต่มีส่วนร่วมในเรื่องของ Model เพียงอย่างเดียว

เป็นเรื่องเกี่ยวกับนิทานอีสป ทำให้ธรรมสภาเช่นกัน)

ปล.วีดีโออาจจะไม่ค่อยชัด อัพโหลดยากมาก

Bear

2011-06-28T00:55:00.000-07:00

3ds Max9+Vray

งานทำแบบเร่งด่วนเลยไม่ได้เก็บรายละเอียดที่ปากเลย

ถ้ามีเวลาเดี๋ยวจะนำกลับมาทำใหม่

Buddhist temple

2009-10-02T22:56:00.000-07:00

Maya + Metal Ray + Photoshop

[WIP] Penguin

2009-10-01T05:07:00.000-07:00

ตอนนี้กำลังทำเกี่ยวกับสัตว์ดูบ้าง เป็น Project เกี่ยวกับงานที่ต้องทำพอดี
เลยได้เลือกทำ Penguin ดู

Panon House

2009-09-28T20:23:00.000-07:00

3dsMax + Vray

[WIP] Telephone and Boy

2009-05-22T01:54:00.000-07:00

นี่เป็นงานที่ทำตอนเข้าร่วมโครงการ Dream can do ของสำนักพิมพ์ พาบุญมา ร่วมกับ Imagimax Studio
เพื่อทำ Animation 1 เรื่อง แต่ตอนนี้ยังไม่เสร็จสมบูรณ์
นี่เป็นผลงานบางส่วน และขั้นตอนต่างๆ

ขั้นที่ 1 คิดประเด็นที่สนใจก่อน
ซึ่งตอนเริ่มแรกได้คิดไว้ 5 เรื่อง
1.เรื่อง Gachapon (ตู้ไข่)
เป็นเรื่องที่เคยคิดไว้นานแล้วก็ไอ้จูน ไอ้ปอนด์ ว่าจะทำ animation ตัวนี้ไว้เป็น Port ของ the3dog จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ทำซะที จิงๆกูขี้เกียจ ไม่มีแจงจูงใจ เลยปล่อยเบลอไว้ก่อน
เรื่องมันมีประมาณว่า เป็นโลกในจินตนาการของเด็กสมัยเก่าก่อน ประมาณยุคของแฟนฉัน โดยที่เด็กน้อยเอาเหรียญไปหยอดตู้ไข่แล้วได้ของเล่นในไข่เป็น ตุ๊กตาหุ่นยนต์มา 2 ตัว พอกลับมาที่บ้านก็เอาตุ๊กตาหุ่นยนต์มาสู้กัน โดยจินตนาการเอาว่า ตัวเองได้เข้าไปบังคับมันจากข้างใน เหมือนหนังจำพวก ยอดมนุษย์ 5 สี ที่เข้าไปบังคับหุ่นของแต่ละคนจากภายใน เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของจินตนาการถ้าจะลงลึกให้ดูมีอะไรมันก็ได้แต่ว่าคนทั่วไปจะเข้าใจลำบาก
2.เรื่อง รถติด
เวลาที่ขับรถแล้วรถติด แต่พอเลนด้านข้างสามารถไปได้นั้น ทำไม๊เรากลับรู้สึกแบบว่าติดลบ หงุดหงิด อิจฉา แต่พอทั้ง 2 เลนไปไม่ได้ทั้งคู่ ก็ทำไม๊อีกนั่นแหละ เรากลับรู้สึกถึงความเสมอภาค เท่าเทียมกัน
เรื่องนี้เป้นประมาณว่าการเล่นกับความรู้สึกและอารมณ์
3.เรื่อง เมืองแปลกหน้า
เป็นเรื่องของเมืองหลวง กทม.ที่วิถีชีวิตในแต่ละวันเป็น loop เหมือนๆเดิม นั่งรถสายเดิม ผ่านเส้นทางเดิม เจอแต่คนเดิมๆ แต่น่าแปลกที่แต่ละคนกลับกลายเป็นคนใหม่ของกันและกันได้ทุกวัน เส้นทางเดิมที่ดูเหมือนใหม่ในวันรุ่งขึ้น เมืองเดิมแต่เราก็หลงอยู่ภายในเมืองนี้ได้ทุกวัน เป็นเวลานานมาก ดังเช่นเมืองนี้เป็นเมืองแปลกหน้าที่ดูใหม่สำหรับเราได้ทุกวัน
4.เรื่อง เกี่ยวกับลิฟท์
เป็นเรื่องของการใช้งานและพฤติกรรมการใช้งานลิฟท์ที่ซึ่งทุกคนเมื่อเข้าไปภาพในลิฟท์จะเกิดอาการเกร็ง ขยับตัวน้อย หายใจช้าและเบา ยืนแน่นิ่ง ดวงตาจะหาจุดโฟกัสหนึ่งที่ที่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ สายตาแทบทุกคู่มุ่งความสนใจไปมองที่ ตัวเลขบอกตำแหน่งชั้นที่ลิฟท์อยู่ มันจะดีหรือว่าเป็นไปได้ไหมที่จะมีการทำการโฆษณาบนพื้นที่ว่างใกล้ๆตัวเลขบอกตำแหน่งของลิฟท์....เรื่องนี้คิดได้ประมาณนี้ ยังไม่รู้ว่าจะยังไงต่อ
5.เรื่อง ตู้โทรศัพท์
เป็นเรื่องของตู้โทรศัพท์ที่ตั้งอยู่ทั่วไปตามข้างถนน ที่ได้ถูกหลงลืมประโยชน์ใช้สอยเดิม หรืออาจจะถูกลืมไปเลยว่า ณ ที่ตรงนั้นยังคงมีมันยืนอยู่ รอการใช้งาน โดยการใช้ประโยชน์จากพื้นที่ว่างของตู้โทรศัพท์นั้น กลับกลายเป็นการใช้มันเป็นที่ติดประกาศ โฆษณา ใช้เป็นที่หลบฝน หลบแสงแดด ใช้เป็นห้องน้ำหลบมุมยืนฉี่ เป็นสิ่งก่อสร้างที่เกิดขึ้นมาเพื่ออยู่เคียงข้างกับถังขยะและกองขยะ เป็นเรื่องที่ใช้การเล่นกับมุมมองเล็กๆที่ได้ถูกมองข้าม ถูกมองผ่านไป ให้กลายเป็นเรื่องที่น่าสนใจและดูยิ่งใหญ่ขึ้น

ขั้นที่ 2 นำประเด็นที่สนใจมาขยายความ ซึ่งขั้นตอนนี้อาจควบคู่ไปกับขั้นที่ 1 เลยก็ได้
Concept (ประเด็น)
ในสังคมยุค IT ที่มีแต่การวิวัฒนาการ พัฒนา และเทคโนโลยี ยังมีสิ่งตกค้างจากการพัฒนาด้วยการก้าวกระโดด ข้ามผ่าน หลายๆสิ่ง หลายๆอย่างไปอย่างไม่เหลียวแล
บนท้องถนนที่เราสามารถพบเห็นการขับเคลื่อนของสังคมได้จากการเคลื่อนที่และหมุนเวียนเปลี่ยนไปของยานพาหนะต่างๆ แต่เมื่อปรับเปลี่ยนมุมมองซักนิด สิ่งที่หยุดนิ่งมาเป็นเวลานาน ท่ามกลางการเคลื่อนไหว เราจะพบกับ "ตู้โทรศัพท์" เป็นสิ่งหนึ่งที่หยุดนิ่งมาเป็นระยะเวลานาน สิ่งนี้ถือกำเนิดเกิดขึ้นมาเพื่อตอบสนองต่อความต้องการของมนุษย์ในด้านการติดต่อสื่อสารเมื่อครั้งอดีต ที่ซึ่งครั้งหนึ่งมันเคยเป็นสิ่งอำนวยความสะดวก และเทคโนโลนีสมัยใหม่ เป็นสิ่งที่ได้แสดงออกถึงมันสมองอันเฉลียวฉลาดของผู้คิดค้น แต่เมื่อกาลเวลาได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ขณะนี้มันได้กลายเป็นวัตถุที่ใครๆก็ตามแต่สามารถใช้เป็นที่แสดงออกถึงความสามารถในการดัดแปลงการใช้งานจากวัตถุประสงค์หลักเมื่อครั้งแรกเริ่มที่มันได้ถือกำเนิดเกิดขึ้น ทั้งที่มันยังคงมีภาพลักษณ์ภายนอกไม่ได้แตกต่างไปจากครั้งอดีตแต่เพียงอย่างใด

เป็นร่มเงาในยามแสงแดดพาดผ่าน
เป็นหลังคากันเปียกปอนเมื่อยามฝนตก
เป็นที่พักพิงเมื่อยามอ่อนล้า
เป็นที่ห้องน้ำยามมีทุกข์

เรื่องย่อ
เป็นเรื่องของตู้โทรศัพท์ที่ได้ถูกลืมเลือนถึงคุณประโยชน์แรกเริ่มเดิมทีของมัน แต่ได้ถูกดัดแปลงด้านการใช้สอยของมันโดยเด็กชายด้วยความบังเอิญและเหตุจำเป็น โดยในเรื่องนี้จะมีตู้โทรศัพท์เป็นตัวดำเนินเรื่องหลัก ที่จะอยู่ในฉากตลอดเวลา และเด็กหนุ่มนั้นเป็นตัวละครที่ผ่านเข้ามาในฉากอย่างต่อเนื่อง โดยในการเข้ามาในฉากแต่ละครั้งมักจะมีเหตุการณ์ให้มาเกี่ยวข้องกับตู้โทรศัพท์ เช่น เข้ามาหลบฝน มาหลบมุมยืนฉี่โดยใช้ตู้โทรศัพท์บังตา ซึ่งบริเวณโดยรอบของฉากจะเป็นบรรยากาศของซอยเข้าสลัม โดยผู้แต่งพยายามที่จะให้เห็นถึงความสามารถของคน ในการดัดแปลงการใช้งานของสิ่งที่มีอยู่เดิม ด้วยความบังเอิญ และสัญชาติญาณพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตต่อการเอาตัวรอด

ขั้นที่ 3 วางโครงเรื่อง ว่าอยากให้เรื่องดำเนินไปในแนวทางใด อย่างไร คิดอารมณ์ของเรื่อง และ Character
โครงเรื่อง
- มุมเล็กๆข้างถนนยังมีตู้โทรศัพท์เก่าๆตั้งอยู่ข้างเสาไฟฟ้า
- เด็กชายเดินมายืนปลดทุกข์ข้างเสาไฟฟ้าโดยใช้ตู้โทรศัพท์ช่วยบังสายตา
- ตู้โทรศัพท์แสดงอาการรังเกียจ
- เช้าวันต่อมา เด็กชายกลับมาที่ตู้โทรศัพท์อีกครั้ง และมาพร้อมกับกระดาษเต็มมือ
- เด็กชายยื่นมือไปติดกระดาษพวกนั้นตามตู้โทรศัพท์เรื่อยๆ จนทั่ว
- จนติดไปโดน ...............(อะไรซักที่ ยังคิดไม่ออก)
- ตู้โทรศัพท์สะดุ้ง เมื่อเด็กชายติดไปโดน ...............(อะไรซักที่ ยังคิดไม่ออก)
- แล้วเด็กชายก็เดินจากไปเมื่อติดป้ายประกาศจนเต็มตู้โทรศัพท์แล้ว
- วันคืนผ่านไป ตู้โทรศัพท์ยังคงอยู่อย่างโดดเดี่ยวข้างเสาไฟฟ้า
- แต่แล้ววันหนึ่งเด็กชายเดินผ่านมายังซอยที่ตู้โทรศัพท์อยู่อีกครั้ง
- ฝนได้ตกลงมาอย่างไม่บอกไม่กล่าว
- เด็กชายกะวนกะวายมองหาที่หลบฝนทั้งซ้ายและขวา และก็ไปเจอเข้ากับตู้โทรศัพท์
- เขาจึงต้องเข้าไปหลบฝนในตู้โทรศัพท์
- ตู้โทรศัพท์ต้องเซ็งกับการถูกใช้เป็นที่หลบฝน ทั้งๆที่มันก็ต้องยืนตากฝนอยู่เช่นกัน
- วันต่อมาในตอนกลางวันอากาศกลับร้อนจัด ไม่เหลือเค้าว่าเมื่อวานฝนตกมาก่อน
- เด็กชายเดินคุยโทรศัพท์มือถือผ่านมาในซอยเดียวกับที่ตู้โทรศัพท์อยู่
- เด็กชายเข้าไปหลบแดดในตู้โทรศัพท์เพื่อคุยมือถือ
- เจ้ามือถือแสดงอาการแลบลิ้นปลิ้นตา เยาะเย้ย ให้ตู้โทรศัพท์อิจฉาที่เด็กชายใช้งานมือถือแทนที่จะใช้ตู้โทรศัพท์
- ตู้โทรศัพท์ทำหน้าตาเซ็ง ที่เป็นเช่นนั้น
- จนในที่สุดเขาก็จากไป และยังคงคุยมือถืออยู่
- ตู้โทรศัพท์ต้องเซ็งอีกครั้ง เมื่อจนแล้วจนรอดก็ไม่มีการใช้งานมัน
- วันต่อมา เด็กชายถือถุงเหรียญเดินมาที่ตู้โทรศัพท์
- ตู้โทรศัพท์ดีใจที่จะมีคนมาใช้งานมัน
- เด็กชายยกหูโทรศัพท์และหยอดเหรียญ กดหมายเลข
- ตู้โทรศัพท์ดีใจอีกครั้ง
- เสียงข้อความมือถือดังขึ้น
- ตู้โทรศัพท์สงสัย
- เด็กชายหยิบมือถือขึ้นมาเช็คข้อความ
- ข้อความมือถือขึ้นว่ายอดเงินเข้าแล้ว สามารถโทรออกได้
- เด็กชายวางหูโทรศัพท์ แล้วจากไปพร้อมกับคุยมือถือ
- ตู้โทรศัพท์ถูกทิ้งให้อยู่โดดเดี่ยวอย่างเดิมข้างเสาไฟฟ้า

ขั้นที่ 4 เขียนเนื้อเรื่องให้ละเอียด
ณ มุมเล็กๆข้างถนนยังมีตู้โทรศัพท์เก่าๆตั้งอยู่ข้างเสาไฟฟ้า มีเด็กชายคนหนึ่งมองซ้ายมองขวา และเดินไปยืนปลดทุกข์ข้างเสาไฟฟ้าโดยใช้ตู้โทรศัพท์ช่วยในการบังสายตาจากรอบข้าง ตู้โทรศัพท์ซึ่งอยู่ข้างเคียงกับเสาไฟฟ้าแสดงท่าทีรังเกียจไม่ชอบต่อพฤติกรรมของเด็กชายคนนั้น
เช้าวันต่อมา เด็กชายกลับมาที่ตู้โทรศัพท์อีกครั้ง แต่ไม่ได้มามือเปล่า เขามาพร้อมกับกระดาษเต็มมือ เด็กชายนำกระดาษเหล่านั้นติดตามตู้โทรศัพท์ทั่วไปหมด จนติดไปโดน ...............(อะไรซักที่ ยังคิดไม่ออก) ตู้โทรศัพท์สะดุ้ง แสดงอาการไม่พอใจ เมื่อเด็กชายติดไปโดน ...............(อะไรซักที่ ยังคิดไม่ออก) แล้วเด็กชายก็เดินจากไปเมื่อติดกระดาษจนเต็มตู้โทรศัพท์เป็นที่เรียบร้อย
วันคืนผ่านไป ตู้โทรศัพท์ยังคงอยู่อย่างโดดเดี่ยวข้างเสาไฟฟ้า แต่แล้ววันหนึ่งเด็กชายเดินผ่านมายังซอยที่ตู้โทรศัพท์อยู่อีกครั้ง ฝนได้ตกลงมาโดยไม่บอกไม่กล่าว เด็กชายกะวนกะวาย มองซ้ายมองขวาหาที่หลบฝน และก็ไปเจอเข้ากับตู้โทรศัพท์ตู้เดิม เขาได้เข้าไปหลบฝนในตู้โทรศัพท์ ตู้โทรศัพท์ก็ต้องเซ็งกับการถูกใช้เป็นที่หลบฝน ทั้งๆที่มันก็ต้องยืนตากฝนอยู่เช่นกัน
วันต่อมาในตอนกลางวันอากาศกลับร้อนจัด ไม่เหลือเค้าว่าเมื่อวานฝนตกมาก่อน เด็กชายเดินคุยโทรศัพท์มือถือผ่านมาในซอยเดิมที่ตู้โทรศัพท์อยู่ ด้วยสภาพอากาศที่ร้อน แดดแรง เด็กชายเข้าไปหลบแดดในตู้โทรศัพท์เพื่อคุยมือถือ เจ้ามือถือแลบลิ้นปลิ้นตา เยาะเย้ย ให้ตู้โทรศัพท์อิจฉาที่เด็กชายใช้งานมือถือแทนที่จะใช้ตู้โทรศัพท์ ตู้โทรศัพท์ต้องเซ็ง ที่มันเป็นเช่นนั้น จนในที่สุดเด็กชายก็เดินจากไป หลังจากได้ใช้ตู้โทรศัพท์เป็นที่หลบแดดจนพอใจ และก็ยังคงคุยมือถืออยู่ ตู้โทรศัพท์ก็ได้แต่เซ็งที่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีการใช้งานมัน
วันต่อมา เด็กชายถือถุงเหรียญเดินมาที่ตู้โทรศัพท์ ตู้โทรศัพท์ดีใจ ตื่นเต้นที่จะมีคนมาใช้งานมัน เด็กชายยกหูโทรศัพท์และหยอดเหรียญ กดหมายเลข ตู้โทรศัพท์ดีใจมากที่กำลังถูกใช้งาน แต่ก็มีเสียงข้อความมือถือดังขึ้นมาขัดจังหวะอาการดีใจของตู้โทรศัพท์ เสียงข้อความมือถือดังขึ้น ตู้โทรศัพท์เริ่มสงสัยในเสียงนั้น เด็กชายหยิบมือถือขึ้นเช็คข้อความ ข้อความมือถือได้แจ้งว่ายอดเงินเข้าแล้ว สามารถโทรออกได้ เด็กชายวางหูโทรศัพท์หลังจากเติมเงินมือถือเสร็จ และจากไปพร้อมกับคุยมือถือของเค้า ตู้โทรศัพท์ก็ได้แต่ถูกทิ้งให้อยู่โดดเดี่ยวอย่างเดิมข้างเสาไฟฟ้าเช่นเดิม

ขั้นที่ 5 Design Character
ตัวละคร (Character)
1.ตู้ โทรศัพท์ บุคลิก คิดไม่ค่อยเป็น ดูไม่ค่อยฉลาด ไม่คิดมาก มีแค่อารมณ์พื้นฐาน ดีใจ เสียใจ เฉยๆ ชอบ ไม่ชอบ ต้องการแค่ให้มีใครมาใช้มันโทรไปคุยกะคนอื่น
2.เด็กชาย บุคลิกเป็นเด็กชายทั่วไป ทำอาชีพเสริมพวกการติดป้ายประกาศตามที่ต่างๆ และชอบคุยมือถือ
3.มือถือ บุคลิกเหมือนเด็ก ลักษณะเป็นตัวร้ายเล็กๆในเรื่อง มีบุคลิกที่เหมือนคนรุ่นใหม่ที่ไม่ใส่ใจในของรุ่นเก่าของตู้โทรศัพท์
ฉาก (Scene)
ตรอก หรือซอยเล็กๆแคบ ที่มีตู้โทรศัพท์เก่าๆ 1 ตู้ ที่เต็มไปด้วยป้ายประกาศติดข้างตู้ ตั้งอยู่ในซอยข้างเสาไฟฟ้าที่มีไฟยื่นออกมา บรรยากาศเหมือนซอยนี้จะพาเข้าไปในสลัม หรือหมู่บ้านของชนชั้นรากหญ้า บ้านเรือนข้างถนนเป็นบ้านไม้หลังคาสังกะสี

ตอนแรกว่าจะให้มีหมาด้วย แต่ว่าไม่เอาแล้ว

เพราะทำไม่ทัน และอาจจะดึงความสนของเนื้อเรื่องไปตัวหมาน้อยแทนที่จะ Point ไปที่ตู้โทรศัพท์

อันนี้เป็น Design ตัวแรกวาดเล่นไปเรื่อยเปื่อย ไม่ค่อยลงตัวเท่าไหร่

ตัวที่ 2 นี้เป็น Design ที่ลอกแบบว่าจากเพื่อนก่อน วาดเลียนแบบมาเลย แต่ก็ไม่ดีเท่า

เจ้าตัวนี้เป็นตัวที่ 3
หลังจากลอกแบบมาแล้ว ก็เลยเลยลดทอนรายละเอียดบางอย่าง เพิ่มส่วนประกอบอื่นๆไปด้วย

เจ้าตัวนี้เป็นตู้โทรศัพท์ที่ Sketch ไปเรื่อยๆ อาจจะดูไม่ค่อยลงตัวเท่าไหร่
แต่ว่าอาจจะปรับแก้ตอนทำโมอีกที
เด็กชายนี้วาดออกมาโดยได้รับอิทธิพลจากพี่โอนิดหน่อย
Character จะไม่มีคอ หลังค่อม แขน-ขาลีบ

ขั้นที่ 6 เขียน Story Board

Storyboard อันนี้ออกแนวเป็น Scanboard ซะมากกว่า ยังเรียงลำดับแต่ละ Shot สลับไปมาอยู่เลย เรื่องช่วงเวลาในแต่ละ Shot ก็ยังไม่เคลียเท่าไหร่ เดี๋ยวต้องไปดูในตัว animatic ต่อไป จะเห็นภาพมากขึ้นกว่ามานั่งกะเอาใน Storyboard

ขั้นที่ 6 ทำ animatic

อันนี้ลองเอา Storyboard มาตัดทำแอนิเมติดเพื่อดูช่วงเวลาในแต่ละ Shot

ซึ่งยังรู้สึกว่าบาง Shot ช่วงเวลายังไม่ลงตัวซักเท่าไหร่

ตอนนี้ก็กำลังพัฒนาต่อไป......(คิดว่างั้นนะ)

Rimping Presentation

2009-05-21T21:04:00.000-07:00

After Effects + Premiere

Joy Wedding Presentation

2009-04-27T09:20:00.000-07:00

3dsmax+Swift3DMax Plugin

on my way

2009-03-02T23:03:00.000-08:00

Project T-shirt

2009-03-02T22:59:00.000-08:00

Project #1 Hybrid sexual

2009-02-05T04:46:00.000-08:00

ตอนแรกจะใช้คำว่า "universal sexual" แบบว่านั่งคุยกะสมโชค
เรื่องถ้ามีผู้ชายที่เป็นเสือใบแล้วเวลาที่เค้าจะเป็นยอดชาย (ชายได้ชาย)
แต่เค้าสามารถที่จะเป็นได้ทั้งผู้ให้และผู้รับ แล้วเค้าจะมีศัพย์เรียกว่าอย่างไร
แล้วสมโชคก็เอ่ยคำนี้ขึ้นมา จึงเป็นที่มาของแบบเสื้อนี้

จากนั้นเมื่อนำคำ "universal sexual" มาปรึกษาเพื่อนนุ่นที่ออกแนวเก่งด้านภาษามากกว่าใครๆ
ก็ได้คำนี้มา "hybrid sexual"
ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่เคยได้ยิน เป็นคำที่แรงและฟังดูเก๋กว่า "universal sexual"
ในบางครั้งการเลือกที่จะทำอะไร เมื่อถึงคราวที่ไม่สามารถตัดสินใจได้
ก็ไม่ต้องไปคิดมาก ตัดสินใจไปตามความรู้สึกจะดีกว่า
เพราะยังไงคำตอบของเรื่องทั้งหมดก็ไม่ใช่ตอนนี้ ตอนจบยังอีกไกล
ขึ้นอยู่ที่ว่าเมื่อตัดสินใจไปแล้วคุณจะไปต่อหรือไม่

เรือใบ

2009-02-05T04:29:00.000-08:00

Drawing+Premiere

Transferable Booth (by the3Dog Group)

2009-02-05T04:24:00.001-08:00

3dsmax+Vray

Save the World

2009-02-05T04:06:00.000-08:00

3dsmax+Illustrate plugin

Monument

2009-02-05T03:37:00.000-08:00

3dsmax+Scanline

Chiang San Booth

2009-02-05T03:26:00.000-08:00

3dsmax+Scanline

Asimo "We Are Family" (by the3Dog Group)

2009-02-05T02:16:00.000-08:00

3dsmax+Swift3DMax Plugin+Flash

Graphic Design

2009-02-05T00:50:00.000-08:00

Photoshop+Illustrator

Street Furniture

2009-02-05T00:33:00.001-08:00

3dsmax+Scanline

Tray

2009-02-04T21:50:00.001-08:00

3dsmax+Scanline

Markus Bamboo (by theanimore Group)

2009-02-04T21:38:00.001-08:00

sketch up+3dsmax+Scanline+Photoshop

Furniture Design

2009-02-04T21:20:00.000-08:00

3dsmax+Scanline

“บ้า” คำนี้มีเพื่อใคร ?

2009-02-04T10:17:00.000-08:00

มีแพทย์คนหนึ่งบอกว่า พวกที่เราเรียกเค้าว่าคนบ้าและต้องนำเค้าเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล พวกเค้าเหล่านั้นจะอยู่ในสถานะที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้ และอาจก่อให้เกิดความเดือดร้อนกับผู้อื่นรอบข้าง จึงต้องนำเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล ผู้ป่วยที่เป็นโรคติดสุรา ก็นับเป็นผู้ป่วยที่ผิดปกติทางระบบประสาทเช่นกัน ดังเช่นคนบ้า พวกโรคจิต
แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ว่าใครประเภทไหนที่ต้องเข้าโรงพยาบาลรักษาโรคประสาท แต่อยู่ตรงที่ว่า ทำไมเราไปเรียกเค้าว่า “คนบ้า” ได้ยังไง
อาการของผู้ที่เราเรียกเค้าว่า “บ้า” นั้น จริงๆแล้ว มันเป็นอาการที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปในสภาพสังคมทั่วไป อย่างพวกที่ชอบสะสมของสวยๆแปลกๆ เช่นกล่องไม้ขีดไฟ รูปภาพก้อนหิน ฯลฯ และถ้าเรานำสภาพเหตุการณ์เดียวกันมาเปรียบเทียบกับพวกที่ชอบสะสม ชุดชั้นในสตรีล่ะ เป็นไง? ทีนี้ภาพในหัวของเราก็เปลี่ยนไป กลับมองว่าพฤติกรรมเหล่านี้เป็นอาการของคนบ้าบ้างหละ โรคจิตบ้างหละ ลองมาดูอีกตัวอย่าง กลุ่มคนที่เราเรียกเค้าว่าปาปารัสซี่ ที่จะคอยถ่ายรูปพวกดารา คนเด่นคนดัง ในอิริยาบถต่างๆ กับกลุ่มที่ชอบแอบดู แอบถ่ายคนอื่นเข้าห้องน้ำ หรือประกอบกิจกรรมส่วนตัวต่างๆ กลุ่มนี้กลับถูกมองว่าเป็นกลุ่มคนโรคจิต แต่ก็น่าคิดเหมือนกันนะว่า ถ้ากลุ่มที่เรียกตัวเองว่าปาปารัสซี่ไปแอบถ่ายดาราในขณะเข้าห้องน้ำ เค้าจะถูกมองว่าเป็นโรคจิตหรือไม่? เป็นประเด็นที่น่าสนใจอีกเรื่องหนึ่ง ว่าไหม แต่ก็ต้องยอมรับนะว่า พฤติกรรมเหล่านี้เราสามารถพบเห็นได้ทั่วไปในยุคปัจจุบัน ทั้งพฤติกรรมที่เรามองว่าเป็นโรคจิต และพฤติกรรมที่เรามองว่า ไม่เป็นโรคจิต เพียงเพราะภาพในหัวของเราเคยเห็นพฤติกรรมเหล่านั้นจนติดหัว เป็นพฤติกรรมที่สามารถยอมรับได้ ด้วยความจำยอมหรือไม่ก็ตาม
แต่ก็มีสิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นก็คือ ถ้าเราเรียกเค้าเหล่านั้นว่าโรคจิต แล้วเราล่ะ........ผู้ที่รอคอยที่จะเสพสิ่งเหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็นภาพแอบถ่ายต่างๆ Clip video ต่างๆ เรื่องราวต่างๆที่มาพร้อมภาพแอบถ่าย บรรยายเหตุการณ์ในภาพด้วยภาษาของผู้เขียนเอง เหมือนเรื่องเล่า สามารถสื่อให้เราเหมือนเข้าไปอยู่ตรงนั้น เหมือนมีส่วนร่วม หรืออยู่ตรงนั้น ในภาพ ถ้าเป็นแบบนี้ไม่ใช่เราหรือที่เป็นโรคจิต? ซึ่งต่างกับวัฒนธรรมการดื่มเหล้า การสูบบุหรี่ ที่ผู้เสพกลับถูกมองว่าเป็นผู้กระทำผิด แต่ผู้ผลิตกลับไม่รับบทลงโทษจากใครเลย แต่ก็อย่างว่า สังคมปัจจุบันเป็นสังคมในระบอบทุนนิยม มีทุนก็ถือว่าเป็นนาย (-_-“)
เราต่างหากล่ะที่สมควรน่าจะเรียกว่าพวกโรคจิต จริงหรือป่าว?
พฤติกรรมที่ถูกหาว่าเป็นโรคจิต มันเป็นเพียงพฤติกรรมที่ไม่ถูกยอมรับ หรือสามารถยอมรับให้กระทำกันได้ในสังคม ถูกมองว่าอยู่นอกกรอบ (Grid) ของสังคม ก็เท่านั้นเอง แต่ใครกันล่ะที่เป็นคนกำหนดมัน? และได้กีดกันให้คนกลุ่มนี้ออกจากสังคม
มีคนเคยกล่าวไว้ว่า “เราทุกคนเป็น โรคจิต บ้า กันทั้งนั้น”
ถ้ามองในอีกแง่มุมมองหนึ่งล่ะว่า ถ้าคนกลุ่มใหญ่ ส่วนมากในสังคม เป็นกลุ่มคนที่ใครๆก็มองว่าเค้าบ้า โรคจิต แล้วเราเป็นเพียงกลุ่มน้อย ที่เมื่อเข้าไปอยู่ในรูปแบบของสังคมของเค้าแล้วทำให้สังคมของเค้าเกิดความวุ่นวาย โกลาหลล่ะ เราจะตกอยู่ในสภาพใด จะถูกเรียกว่า โรคจิตในความหมายของเค้าไหม มันก็เป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายได้...................คงจะโกลาหลน่าดู (อันนี้ผมลองคิดดูเล่นๆ)
ถ้าจะบอกว่าเรามีกรอบความรู้ทำให้เราไม่บ้า หรืออีกนัยหนึ่งในทางกลับกัน กรอบความรู้ทำให้เรากลายเป็นบ้า
ภาวะที่เราได้หมกมุ่นทำอะไรซักอย่างหนึ่ง จนในบางครั้งเราก็ลืมไปว่าเราเป็นใคร ลืมสิ่งแวดล้อมรอบข้าง จนเสมือนกับว่าเราได้เข้าไปอยู่ในโลกตรงนั้น ใจจดใจจ่ออยู่กับสิ่งที่กำลังทำอยู่ จนบางครั้งเราก็เหมือนกับคนบ้าที่ทำอะไรไป ไม่สนใจคนรอบข้าง โลกนี้มีเพียงแต่เรา จะว่ามันก็เหมือนกับถาวะที่คนเราตกอยู่ในความรัก (น้ำเน่ามาก) เมื่อคน 2 คนมีความรักก็เหมือนกับโลกนี้มีเพียงเรา 2 คน ทำอะไรไม่สนใจคนรอบข้าง เหมือนกับว่าถ้าโลกนี้มีแค่เราสองก็พอแล้ว
ปัจจุบันเราต้องยอมรับว่าเทคโนโลยีได้เข้ามามีบทบาทเป็นอย่างมากในชีวิตของเรา และเราจำเป็นที่จะต้องใช้มันเพื่อการอยู่รอดในสังคมปัจจุบัน
ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีได้เข้าไปชี้นำกำหนดตำแหน่งของสังคม วัฒนธรรม การเมือง และเศรษฐกิจ นวัตกรรมทางเทคโนโลยีนั้นกลายเป็นส่งหนึ่งที่เข้าไปจัดรูปร่างของสังคมรวมถึงมีส่วนควบคุมวิธีที่เราคิดและกระทำ เทคโนโลยีนั้นเสมือนว่ามันไม่ขึ้นอยู่กับการควบคุมจากอะไรหรือใครทั้งสิ้น มันถูกมองดูเหมือนว่าตัวของมันเองนั้นมีความเป็นอิสระหรือมีความสามารถในการปกครองตนเอง การมาถึงของ Cyberspace นั้นเป็นสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงกิจกรรมในชีวิตประจำวันของเรา ทั้งความสัมพันธ์ที่มนุษย์มีต่อกันหรือเปลี่ยนปฏิบัติกรรมในด้ายธุรกิจการค้า ตัวของ Cyberspace นั้นเป็นตัวชี้นำให้เกิดชุมชนในลักษณะใหม่ขึ้นเป็นชุมชนที่ขึ้นอยู่กับจินตนาการด้วยการให้ความหมายสัญญะที่ล่องลอยอยู่ในพื้นที่แต่เพียงอย่างเดียว Cyberspace ในทุกวันนี้จึงเป็นศูนย์กลางของความเปลี่ยนแปลงของสังคมที่เราอยู่ (Martin Dodge & Rob Kitchin : 2001)
Internet ได้เข้ามามีส่วนในการสร้างพื้นที่ในโลก Cyberspace เป็นอย่างมาก มันได้สร้างพื้นที่ที่เราไม่สามารถเข้าไปจับต้องได้ แต่สามารถที่จะเข้าไปใช้พื้นที่ และมีส่วนร่วมในนั้นได้ อีกทั้งยังทำให้เราได้ปลดปล่อยความเป็นตัวของตัวเองที่ไม่สามารถแสดงออกได้ในโลกอีกด้านหนึ่ง ถูกบีบรัด กดดันไม่ให้สามารถเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง (จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ เอาเป็นว่า ตัวตนที่ต้องการแสดงออกก็แล้วกัน) ดังเช่น กลุ่มเพศที่สาม กลุ่มที่ถูกกลั่นแกล้งในสังคม ถูกกดดัน ทำให้ไม่สามารถแสดงความคิดเห็นออกไปได้ แต่เค้าเหล่านี้มีโอกาสที่จะแสดงความเป็นตัวของตัวเอง บ่งบอกถึงการมีอยู่ของตนได้ในกลุ่มสังคมที่ตั้งขึ้นในพื้นที่ที่เราเรียกว่า Cyberspace แต่ก็ยังมีอีกกลุ่มที่ไม่สามารถ หรือจะเรียกได้ว่าไม่มีโอกาสที่จะบ่งบอกถึงการมีอยู่ของเค้าได้ทั้งในสังคม หรือในโลก Cyberspace ที่เป็นโลก online แต่เค้าก็หาทางออกของเค้าโดยการสร้างโลกของเค้าขึ้นมาด้วยการสร้างพื้นที่ที่เราเรียกว่า Cyberspace แต่เป็นโลก offline ที่มีเพียงเค้าคนเดียวที่อยู่ในพื้นที่นั้น นอกเสียจากว่าจะมีคนที่ยอมรับและยินดีที่จะเข้าไปเที่ยว หรือแวะเข้าไปชมว่าโลกที่เค้าสร้างขึ้นมาด้วยตัวคนเดียวนั้นมันน่าพิสมัยแค่ไหน แบบนี้เราจะเรียกพื้นที่ที่เค้าสร้างขึ้นว่าเป็นสังคมได้หรือยัง ?
อันที่จริงเค้าอาจจะไม่ได้บ้าก็ได้ เพราะเราต่างหากที่ไปว่าเค้าบ้า หรือเรากันแน่ที่บ้า
โลกที่เกิดจากการสร้างอันไร้กรอบความรู้ หรือการคิดที่ถูกต้องนั้น ยังไงซะก็ถือได้ว่ามันเป็นโลกได้ เป็นสังคมได้ สังคมที่น้อยคนจะเข้าใจ และอยากจะเข้าไปสัมผัสด้วยตนเอง
ถ้าผมถามว่า :
การคิดที่ถูกต้องเป็นอย่างไร? เมื่อใดที่เราสามารถระบุได้อย่างแน่นอนว่าบางอย่างไม่ถูกต้อง? เราจะคิดอย่างรอบคอบในเรื่องที่สลับซับซ้อนได้อย่างไร?
ความรู้เป็นสิ่งที่มีจริงหรือไม่? เป็นไปได้ที่จะมีความรู้หรือไม่? ธรรมชาติของความรู้เป็นอย่างไร? ความรู้เป็นสิ่งที่อยู่นิ่งหรือเคลื่อนไหวไปตามปัจจัยใดบ้าง? อะไรคือกระบวนการที่ทำให้ได้มาซึ่งความรู้?
การกระทำควรจะมีเป้าหมายขั้นสุดท้ายอยู่ที่อะไร? มีความแตกต่างระหว่างสิ่งที่ดีกับสิ่งที่ชั่วหรือไม่? อะไรคือเกณฑ์แบ่งแยกระหว่างดีและชั่ว? ความถูกต้องเป็นสิ่งสัมบูรณ์หรือว่าเป็นสิ่งสัมพัทธ์? เราควรจะใช้ชีวิตเช่นใด?
อะไรคือความจริง? อะไรคือสิ่งที่มีอยู่? ธรรมชาติพื้นฐานของสิ่งเหล่านั้นคืออะไร? สรรพสิ่งมีอยู่ด้วยตัวของมันเองนอกเหนือการรับรู้ของเราหรือไม่? ธรรมชาติของเนื้อที่และเวลาเป็นอย่างไร? ธรรมชาติของความคิดและการคิดเป็นอย่างไร? การเป็นคนมีความหมายเช่นใด? การมีสติรู้คืออะไร? มีพระเจ้าหรือไม่?
ความงามเป็นเรื่องที่ขึ้นอยู่กับผู้ที่รับรู้หรือไม่? หรือว่าเป็นสิ่งสากลที่เป็นจริงในตัวเองแม้จะไม่ถูกรับรู้? องค์ประกอบของความงามคืออะไร? อะไรคือศิลปะ?
แต่ก็มีประโยคหนึ่งที่ผมได้ฟังมาแล้วเกิดความรู้สึกชอบมาก ถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่ได้เป็นคำตอบของทุกๆคำถามในโลกก็ตามที หรืออาจจะเป็น
“ไม่มีความจริงที่อยู่สูงสุด ทุกคำตอบเป็นความจริงที่ถูกสร้างขึ้นได้” คำพูดจากปากชายคนหนึ่ง
และก็มีอีกประโยคหนึ่ง จากอีกแหล่งที่มาหนึ่ง กล่าวไว้ว่า
“การที่จะทำไรซักอย่าง ไม่จำเป็นที่จะต้องรู้คำตอบก่อน เพียงแค่เริ่มทำลงไปก่อน ใส่ความเป็นตัวเราลงไป แล้วคำตอบมันจะตามาทีหลัง” ชายวัยกลางคนที่ใครๆพากันเรียกเค้าว่าคนบ้า

ฉันเพียงมีตนแตกต่าง แผกบ้างฤาเป็นไฉน
ฉันอาจถูกแยกจากใคร ว่าไม่ใช่ “เผ่าพงษ์” เดียวกัน
ฉันใช่ชอบแต่งตัวสวย ฉันใช่อยากรวยเช่นฝัน
ฉันใช่อยากมีสุขครัน ฉันพลันจะรีบปล่อยวาง
ฉันใส่เสื้อผ้าขาดขาด ฉันมีกลิ่นสาบกลิ่นสาง
ฉันชอบเดินไปตามทาง ปากพลางบอกว่าคือ “ฅน”
ฉันขอแค่มีชีวิต ไม่ปลิดไม่สิ้นชีพชน
ฉันไม่อยากมีทุกข์ล้น แต่ฉันหลุดพ้น “สุขเทียม”
มีคนร้องโอ้ร้องอ่า คนบ้าคนบอไม่เจียม
ไม่อยากย่างกายไป่เยี่ยม ให้เตรียมให้หลบพวกมัน
คนบ้าฤารู้ “ภาษา” คนบ้าน่ะสิหุนหัน
บางทีอาจหยิบมีดพลัน จ่อคอคุณครันทันใด
บางที “คนดี” อาจคิด โมหะจริตอยู่ในหทัย
บางที “คนดี” ใช่ใส แต่ภายในใจขุ่นมัว
ร้อยเล่ห์ร้อยกลมายา ร้อยจริตร้อยคาถาพาชั่ว
นี่หรือที่บอกตนตัว ว่าตัวคือคน “ดี๊ดี”.....
กวีชน บนดอยไกล

เป็นบทกวีแด่คนที่เราเรียกเค้าว่าคนบ้า ซึ่งผมก็จำไม่ได้แล้วว่านำมาจากไหน รู้เพียงแค่ว่ามันมาจากโลกแห่งความคิดของใครบางคน ที่นำมันมาใส่ลงใน Internet ที่ที่เราจะเป็นใครก็ได้ใน cyberspace
สรุปแล้วผมบ้าหรือเปล่านี่ !!!!!!!!!
เมื่อตอนที่ผมมีอายุช่วงย่างเข้า 11 ปี หรืออาจจะก่อนหน้านั้น อันที่จริงก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่ผมได้นั่งคุยกับใครก็ไม่รู้ในห้องน้ำขณะที่ทำกิจธุระส่วนตัวในตอนเข้าตามปกติของทุกๆวัน คุยกันเรื่องต่างๆนานา ว่า วันนี้ต้องทำอะไรบ้าง ทำอะไรก่อน เจ้าใครก็ไม่รู้นี่ก็จะคอยเถียงบ้าง คล้อยตามบ้างว่าต้องทำโน่น ทำนี่ แต่ส่วนใหญ่จะเถียงซะมากกว่า ว่าทำไมต้องทำ กลับไปนอนซะดีกว่า พอนานวันเข้า ก็ยิ่งหนักขึ้น ผมไม่ได้คุยกับเค้าคนนั้นแค่ในห้องน้ำอย่างเดียว แต่เป็นทุกที่ที่ผมมีโอกาสได้อยู่คนเดียว ทั้งตอนนั่งรอรถ นั่งทำการบ้าน ก่อนนอน ยืนส่องกระจก พูดกับเงาของตนเองที่อยู่ในกระจก สมมุติให้เป็นเค้าคนนั้นที่อยู่ในหัวของผมให้ออกมาเห็นเป็นรูปเป็นร่าง เพื่อให้ตนเองรู้สึกสบายใจที่ไม่ได้คุยกับสิ่งที่ไร้ตัวตน”
อันที่จริงผมว่า เราทุกคนล้วนมี 2 หรือหลายตัวตนในหนึ่งตัวตนที่แสดงอยู่ แต่เค้าไม่สามารถยอมรับได้ว่ามันมีตัวตนอยู่ เพราะสังคมไม่ได้ให้การยอมรับว่า 1ตัวตน จะมีหลายตัวตนได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นจะถูกหาว่าบ้าน่ะซิ คนอะไรคุยกับตัวเองก็ได้ ในบางครั้งเมื่อคนเราไม่รู้จะหันไปหาใครหรือไม่มีใคร คนเราก็จำเป็นที่จะต้องสร้างโลกที่มีใครซักคนที่เราสามารถสร้างสัมพันธ์ด้วยได้ โดยเป็นมายาคติ
มีอีกเรื่องคือ มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อาจเพราะความอยากรู้อยากเห็น แต่ไม่ชอบที่จะขวนขวายด้วยตนเองของผมเอง ขอย้อนอดีตไปเมื่อ7-8ปีก่อน ครั้งเมื่อยังเรียนอยู่ชั้นม.ปลาย ผมเกิดคำถามขึ้นในหัวมากมาย คิดอะไรออกก็ถามออกมา และก็จะมีคนตอบคำถามของผมให้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน เรื่องทางบ้าน เรื่องของชาวบ้าน เรื่องไม่เป็นเรื่อง และเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเรา แต่ก็มีบ้างที่ไม่มีใครสามารถตอบคำถามที่กวนโสดประสาทของผมได้ เพราะในบางครั้งก็เป็นคำถามที่คนอื่นฟังแล้วมันไร้สาระ (หรือว่าเค้าไม่สามารถตอบได้ก็ไม่รู้) เค้าไม่สามารถที่จะให้คำตอบได้ มันไม่ใช่คำถามที่เหมือนกับโจทย์คณิตศาสตร์ ที่ 1+1 เท่ากับ 2 หรือ คำถามวิทยาศาสตร์ เมื่อเราหายใจเอาก๊าซออกซิเจน 100 เปอร์เซ็นต์เข้าไปเราจะตาย
- ทำไมเราต้องอ่าน กอไก่ ว่า กอไก่ ทำไมต้องออกเสียงอย่างนั้น
- ทุกวันนี้เราเรียน เราทำงานไปทำไม
- เราไม่มีอย่างอื่นให้ทำกันแล้วหรือยังไง
- ถ้าไม่ใช่เรื่องของตนเองทำไมเราไม่ให้ความสนใจ ทั้งๆที่เราก็อยู่ในสังคมเดียวกัน
- ทำไมผมต้องมาสนใจเรื่องพวกนี้ด้วย
- ผมบ้าหรือเปล่า
- แล้วคนบ้าเนี่ย เค้าจะมานั่งถามตัวเองหรือเปล่าว่าเค้าบ้า
- คนบ้าเค้าคิดกันยังไง
- แล้วอะไรที่ใช้ตัดสินว่าเค้าบ้า
อาจเป็นเพราะผมถูกปลูกฝังการเรียนอยู่โดยอาศัยหลักการทางวิทยาศาสตร์มาตั้งแต่เริ่มที่จะเรียนรู้เป็น การคิดแบบเป็นเหตุเป็นผล คือทุกสิ่งต้องมีคำตอบเพเยงหนึ่งเดียวที่สามารถพิสูจน์ได้ ด้วยการหาเหตุผลมาสนับสนุนมัน จึงจะทำให้ผมเชื่อได้ (ที่พูดนี่ไม่ได้โทษหลักการเรียนการสอน แต่มันเป็นอย่างนี้จริง จริงอยู่ที่คนเรามักแสวงหาเหตุผลมาใช้สนับสนุนตัวเราเอง เพื่อให้สิ่งที่เรากระทำไปนั้นถูกต้อง)
ชายคนหนึ่งเดินไปเดินมาตามข้างถนนอย่างไร้จุดหมาย ผมเผ้ารุงรัง ผิวดำคล้ำ เนื้อตัวเต็มไปด้วยสิ่งสกปรก สายตาล่องลอย คนมองเค้าว่า
ไม่ปกติ ผิดแผกแตกต่างจากเรา บ้างก็เรียกเค้าว่า "คนบ้า"
บางคนมองเค้าว่าบ้า พูดกับเค้าไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจความหมายที่เค้าต้องการสื่อสารกับเรา
การใช้ภาษาของเค้ายากต่อการทำความเข้าใจ ลำบากต่อการค้นหาเนื้อหาสาระ(ภายใต้การยอมรับของสังคมที่จะใช้ร่วมกัน) สิ่งที่ได้จากคำพูดของเค้าไม่ได้ไร้ซึ่งประโยชน์ "จินตนาการ" อันไร้ขอบเขตและไร้ซึ่งกรอบของสังคม กรอบความรู้ ที่จะมาจำกัดความคิดแห่งจินตนาการ
ทฤษฎีต่างๆถูกกำหนดขึ้นเพื่อตอบสนองต่อคำถามที่ได้เกิดความสงสัย หรือว่า มันได้ถูกตั้งขึ้นมาเพื่อให้ตนเองเป็นผู้ที่ถูกต้อง เพราะว่าคนเรามักจะหาเหตุผลให้กับสิ่งที่ตนเองทำลงไป เพื่อให้มันกลายเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
ชายคนหนึ่งเคยบอกผมว่า “ในการที่เราจะวาดรูปที่แสดงออกมาให้เห็นถึงตัวตนของเรา เราไม่จำเป็นต้องคิดมาก แค่วาดออกไปก่อน แล้วคำตอบมันจะตามมาทีหลัง”
“ผมมี 2 ตัวตน ที่พูดอยู่นี้ไม่ใช่ผม ตัวผมจริงๆไปทำหน้าที่ที่ต้องทำ” ชายคนหนึ่งที่เราเรียกว่าเค้าบ้ากล่าว
“โลกที่คุณอยู่ในตอนนี้เป็นเหมือนวง circle ที่จะคอยแผดเผาให้คุณมอดไหม้ไปในแต่ละวัน” ชายคนเดิมกล่าว
“แล้วตอนนี้พี่ก็เลยหลุดออกจากวงที่พี่ว่าจะเผาไหม้พี่ไปแล้วใช่ไหมครับ” ผมถามต่อ
“........................................”
“อื้อ” หลังจากนิ่งไปสักพักเค้าก็ตอบออกมาสั้นๆเหมือนยังไม่แน่ใจในคำถาม
บทสัมภาษณ์ชายคนหนึ่งที่เราเรียกเค้าว่าคนบ้า
ที่จริงตอนที่คุยกับเค้า ผมก็ไม่ค่อยจะเข้าใจอะไรซักเท่าไหร่หรอก ที่พอจะจับใจความได้ก็มีเพียงน้อยนิดเท่านั้น ก็ยังไม่แน่ใจว่าที่เค้าพูดมาต้องการให้ผมเข้าใจว่าอย่างนั้นหรือไม่
นี่ผมไม่เข้าใจเพราะผมได้ไม่บ้า..............หรือว่าเพราะผมบ้าผมถึงไม่เข้าใจกันแน่ ?
“พ่อและแม่ของเขาเชื่อว่า เขาเกิดมาเป็นตัวแทนของพี่ชายที่เพิ่งเสียชีวิตไป
การกลับชาติมาเกิดใหม่ของพี่ชายในร่างของเขา เมื่อถูกปลูกฝังความเชื่อนี้ลงในจิตสำนึกมากเข้า มันก็กลายเป็นความเชื่อที่ปักหลักแน่นอยู่ในใจเข้าในที่สุดเขาถูกทำให้เชื่ออยู่เสมอว่า ในตัวเขานั้นมี 2 วิญญาณ .. วิญญาณของพี่ชายที่หล่อหลอมอยู่ในตัวเขา และวิญญาณของตัวเขาเอง
ความเชื่อนี้จุดให้ดาลีสนใจในสิ่งที่เร้นลับต่างๆ อันเป็นผลให้เกิดเป็นแรงบันดาลใจต่อการทำงานศิลปะของเขาในเวลาต่อมาอย่างยิ่งW
แนวคิดในการทำงานของศิลปินคนหนึ่ง

2คนนี้คล้ายคลึงกันตรงแนวคิดที่การมีอยู่ของ 2 ตัวตน ใน 1ตัวตนที่เรียกว่า “กายเนื้อ”
ในบางครั้งยามที่เราไม่มีใคร เราจะสร้างมายาคติขึ้นมาเพื่อ เป็นเพื่อน เป็นแฟนในจินตภาพ เพื่อให้ตัวเราเองรู้สึกดีขึ้น สบายใจขึ้น ไม่รู้สึกว่าตนเองอยู่คนเดียว หรือว่ารู้สึกเหงา
Cyberspace ก็ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสนองต่อช่องโหว่ของจิตใจด้านนี้เช่นกัน
ความมีอิสระหรือมีความสามารถในการปกครองตนเองนั้น เป็นมายาคติอีกอย่างหนึ่งที่ทำให้คนเราลืมไปว่าแท้ที่จริงแล้วเราอยู่ภายใต้โครงสร้างหรือเกี่ยวโยงกับระบบสักอย่างหนึ่งอยู่ตลอดเวลา ในโลก “Cyberspace” นั้นด้วยความที่มันเป็นโลกของเทคโนโลยี เป็นมนุษย์อิเลคทรอนิคส์ซึ่งมันได้ถูกอุปมาว่ามันเสมือนกับเป็นพื้นที่ทางสังคมใหม่ของมนุษย์ เป็นโลกใหม่ของโอกาสทางการติดต่อสื่อสารและต่อรองเรียกร้อง ซึ่งมักจะทำให้เราเข้าใจว่าโดยตัวของมันเองนั้นมีความสามารถในการครองตนเองได้ แต่ในความจริงแล้วการที่โลกนี้จะคงอยู่ได้นั้นเกี่ยวข้องกับระบบอะไรต่างต่างนานาที่อยู่ภายใต้โครงสร้างชุดหนึ่งหรือหลายๆชุดที่ควบคุมมันอยู่ และก็อาจจะอยู่ภายใต้โครงสร้างของสังคมในปัจจุบันด้วย
เราอาจที่จะเรียกได้ว่า Cyberspace นั้นเป็นพื้นที่ของการเล่นและความฝัน ซึ่งการเล่นและความฝันนี้มันเกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้กับการค้าและบริโภค ความฝันโดยตัวของมันเองแล้วถูกใช้ประโยชน์และถูกควบคุมบงการโดยองค์กรการค้า ดังนั้นพื้นที่ของความฝันนั้นไกลเกินกว่าที่จะเป็นสิ่งบริสุทธิ์ขาวสะอาดรอการเติมเต็มจากเรา รอเราเข้าไปเสพภาพแห่งจินตภาพของเราเอง มันถูกเตรียมการและเต็มไปด้วยสัญญะและกระบวนการของการสื่อความหมาย มันเป็นพื้นที่ของความจริงที่เหนือกว่าความจริง
พื้นที่ของ Cyberspace ก็เช่นเดียวกันซึ่งขณะหนึ่งมันเป็นพื้นที่ของความหวังที่เปิดโอกาสให้เราสร้างความหมายได้อย่างไม่จำกัดสถานที่และเวลาแต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นพื้นที่ที่สร้างผลกำไร โดยปกติเรามักจะรับรู้ว่า Cyberspace เมื่อมองจากมุมมองของความเป็นพื้นที่ที่ว่างเปล่าและเชื่องของมันแล้ว เรามักจะมองเห็นหนทางของโอกาสต่างต่างนานาจากพื้นที่นี้ ทั้งที่ตัวของมันเองแล้วมันเป็นพื้นที่ที่เต็มได้ด้วยสัญญะมากมายลอยเคว้งคว้างอยู่ และที่สำคัญมันเป็นพื้นที่ที่ถูกสร้างและออกแบบโดยผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านมากมายที่ได้เตรียมการพื้นที่นี้ให้กับเรา ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่ทำให้ทุกอย่างง่ายนั้นทำให้เราสามารถที่จะมองข้ามพื้นฐานเหล่านี้ไปได้โดยไม่รู้สึกอะไร จริงๆแล้วโครงร่างของพื้นที่ของความฝันนั้นถูกออกแบบและเตรียมการมาแล้ว Cyberspace นั้นมีขอบเขตของมันอยู่แต่ด้วยความที่มันมีไอคอนและสัญญะมากมายทำให้มันดูเหมือนไร้ขอบเขต
ภายใต้ภูมิศาสตร์ของ Cyberspace นั้นโดยรวมแล้วมันเป็นการจำลองวัฒนธรรมบางด้านของมนุษย์เข้ามาอุปมาเป็นพื้นที่เสมือนจริงนี้ ด้วยความที่ Cyberspace นั้นเป็นพื้นที่ที่ว่างเปล่า(เสมือนที่จะว่างเปล่า) เพราะมันเป็นพื้นที่ที่ไร้ซึ่งสถานที่และเวลา ความที่มันว่างเปล่านี้ทำให้ตัวตนของ Cyberspace นั้นเสมือนกับว่า เป็นที่ที่มีความเป็นกลางและรอให้เราเข้าไปจัดการกับมันอย่างอิสระ ด้วยเหตุนี้มันจึงเป็นพื้นที่ที่เราสามารถที่จะแสวงหาการสร้างตัวตนได้

แต่การสร้างตัวในในโลก Cyberspace นั้นก็ไม่ต่างจากการส่องกระจกเงา ซึ่งการส่องกระจกนั้นเราไม่ได้ส่องเพื่อที่จะเห็นตัวเราแต่เราอยากเห็นคนอื่นที่เราอยากจะเป็น เราจึงเปลี่ยนมุมมองของตัวเองที่เห็นกับตัวเราที่อยู่ในกระจกจนได้มุมมองที่เราพอใจ ภาพของตัวเราที่สะท้อนออกมาจากกระจกนั้นคือภาพของตัวเราที่เราอยากที่จะให้คนอื่นได้เห็นและให้คนอื่นรับรู้ว่าเราเป็นเช่นนี้ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมันเป็นไม่ได้แม้ว่าเราจะพยายามที่จะให้คนอื่นเห็นมุมมองที่เราต้องการแต่ในที่สุดแล้วความหมายที่สื่อออกจากตัวเรานั้นมันไม่มีทางเป็นเหมือนที่เรารับรู้เอง การสร้างตัวตนบน Internet / Cyberspace นั้นก็ไม่ต่างจากนี้ มันไม่ได้เป็นการบอกถึงหรือสะท้อนความเป็นตัวตนของตัวของเราเองหรือไม่ได้เป็นแม้แต่เป็นตัวแทนของเรา แต่เป็นการสร้างคนหรือตัวตนแบบที่เราอยากเป็นขึ้นมาอีกคน ซึ่งมันเป็นโครงการที่ไม่มีที่สิ้นสุดเพราะมันเป็นการสร้างตัวตนที่ไม่มีทางเป็นจริงได้ของตัวเรา เราไม่ได้สร้างหรือพยายามทำตัวเราให้เป็นคนที่เราอยากเป็น แต่การสร้างตัวตนบน Internet นั้นเป็นการสร้างคนอื่นอีกคนขึ้นมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ตัวตนที่เราสร้างขึ้นใน Cyberspace นั้นจะแยกตัวออกจากตัวเราโดยสมบูรณ์และมีอิสระอยู่ได้โดยตัวของมันเอง
บทความที่คัดลองมาจาก Internet
http://spaces.msn.com/timelessspacelass/blog/

จะว่าไปมันก็คล้ายคลึงกับ คนบ้า ที่จะสร้างโลกที่ตนเป็นอิสระทางความคิด แต่ก็ยังติดอยู่กับโครงสร้าง และบริบทของสังคมที่เราอยู่ ไม่อย่างนั้นจะถูกกีดกันออกไปจากสังคมไปมากกว่านี้

มีมาตั้งนานแล้วเหรอเนี่ย ???

ขอมีวิชาการหน่อยละกัน มันยากที่จะเขียนโดยการนำเอาทฤษฎีของคนอื่นมาอธิบายเรื่องที่ตนเห็น แต่ก็อีกนั้นแหละ มันคือกรอบที่เค้ายอมรับและยินดีที่จะใช้กัน
สังคมไทยความสัมพันธ์ฉันเครือญาติเป็นสิ่งที่เราถูกอบรม และปลูกฝังกันมาเป็นเวลานานพอสมควร แม้ว่าปัจจุบันความสัมพันธ์ดังกล่าวอาจหละหลวมไปบ้าง จากรูปแบบการใช้ชีวิตของเราที่เข้าสู่การเป็นครอบครัวเดี่ยวมากขึ้น อย่างไรก็ตามวิถีการปฏิบัติของกลุ่มคนส่วนใหญ่ก็ยังคงยึดติดกับความสัมพันธ์นี้อย่างแยกไม่ออก
ลักษณะความคิด แบบ “Ancient Paradigm” ที่ผูกพันให้สังคมไทยมีความเชื่อในเรื่องของ “เทพเจ้า” และสร้างความเชื่อที่ว่า “พวกเราล้วนแต่เป็นญาติกับเทพเจ้า” เกิดขึ้นมานานแล้วเช่นกัน ทั้งที่เล่าผ่านนิทานปรัมปรา ผ่านรูปเคารพ และพิธีกรรมต่าง ๆ ตัวอย่างที่เรียกได้ว่ายอดนิยมมากที่สุดอันหนึ่งก็คงหนีไม่พ้น “ปู่แสะ – ย่าแสะ”
ความสัมพันธ์เชิงโครงสร้างทางสังคม โดยเฉพาะสังคมในชนบทปัจจุบัน ยังคงดำเนินไปอย่างช้า ๆ เราจะเห็นว่าบางครั้งรายการโทรทัศน์บางรายการได้นำเสนอเรื่องราวของ “จิตวิญญาณ” ที่เรียกว่า “การทรงเจ้าเข้าผี” ซึ่งเห็นได้ในหลายพื้นที่ ยกตัวอย่าง เช่น ปอบเข้าสิงคนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การ “ดูเมื่อ” ถามเจ้าเข้าทรง ทางภาคเหนือ และการกระทำของ “ม้าทรง” ในเทศกาลกินเจที่ภาคใต้ สิ่งเหล่านี้ล้วนแสดงถึง “การเชื่อมต่อของโลกที่เป็น Sacred และ profane” หรือที่เราเรียกกันว่า “Binary Opposition”
จะว่าไปมันก็คือโลก Cyberspace ดีดีนี่เอง เราแค่ยังไม่ได้ลงไปศึกษามันอย่างจริงจัง และให้คำนิยามแก่สิ่งเหล่านี้
ลักษณะของ “Binary Opposition” ที่ว่านี้เป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดเจน เมื่อมนุษย์ที่ใช้ชีวิตในโลกของการสัมผัสจับต้อง รองรับด้วยเหตุและผล (Profane) เข้าไปมีกิจกรรมร่วมกับโลกที่เหนือจริง ไม่สามารถจับต้อง หรืออธิบายได้
จุดที่เหมือนกันดังกล่าวระหว่างโลกของความสัมพันธ์แบบ Binary Opposition และ Cyber Space นั่นคือ ความสามารถในการอ้างอิงถึงสภาวะของความล่องลอยว่างเปล่า และ ไม่สามารถจับต้องอะไรได้เลย แต่เราสามารถเข้าไปสัมผัสมันได้ หรืออย่างน้อยก็ “เสมือน” การสัมผัส
ลักษณะของความสัมพันธ์ดังกล่าวที่รัดร้อยเอามนุษย์ที่อยู่ในสถานะ “คน” จริง มีเนื้อหนัง กับ “ร่างทิพย์” ผ่านร่างสมมติ ก่อให้เกิดสิ่งที่เรียกว่า “Collective Representation” ซึ่งในสังคมก็คือ บรรทัดฐานทางสังคม จารีต ประเพณี จนกลายเป็นกฎหมายในเวลาต่อมา เช่นเดียวกัน การทำกิจกรรมในพื้นที่ ที่เป็น “Cyber space” ก็มักจะอยู่ใน บรรทัดฐาน หรือ “Norm” เดียวกัน แต่ในภาวะนั้นเราจะเรียกว่า “Topic” ที่เราสนใจร่วมกันภายใต้กรอบคิดแบบเดียวกัน โดยมี “ผู้ดูแลที่มองไม่เห็น” หรือ “เว็บมาสเตอร์” เป็นคนคอยดูแลความสงบในสังคมนั้น
ความสัมพันธ์เดียวกันที่ไม่อาจมองเห็น จับต้นชนปลายไม่ได้ ไม่สามารถหาต้นตอได้เจอ ว่าใครเป็นใครมีความสัมพันธ์กันอย่างไร ผีปู่ – ย่า ที่ลงมาประทับร่าทรง ในงานพิธีกรรมต่าง ๆ ที่จัดขึ้น โดยเชื่อว่า เป็นการกระทำที่เป็นสิริมงคล ต่อบรรดาลูกหลานนั้น แท้จริงแล้วเป็นเช่นนั้นหรือไม่ และมันมีจริงหรือไม่ ความสัมพันธ์ที่น่าสงกะสัยเช่นนี้เราจะหาที่มาที่ไปได้อย่างไร ประเพณีนิยมที่ชาวบ้านทำร่วมกัน ในที่แห่งหนึ่ง บนโลกในน้อยนี้ กิจกรรมเฉพาะอย่างที่ทุกคนพึงพอใจที่จะทำด้วยกันโดยที่ เราอาจไม่รู้จักกันเลยก็ได้ (สังเกตได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นกรณีการทำบุญตามวัดต่าง ๆ การทอดกฐินที่ชาวบ้านท้องถิ่น ทำร่วมกับคนในเมือง ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้จักกัน พองานเสร็จก็จบ แทบจะจำหน้ากันไม่ได้ กลับบ้านใครบ้านมัน มันก็น่าแปลกใจดี ที่คนเรายอมปฏิบัติตาม ทั้งที่ไม่รู้ที่มาที่ไป อาจเป็นเพราะส่วนใหญ่เค้าทำกัน ก็เลยทำตาม)
ลักษณะการดำเนินชีวิตเช่นนี้เราพบได้ในสังคมไทย อาจจะเข้มข้น และเหนียวแน่นในอดีต หากปัจจุบันแม้จะหละหลวมไปบ้าง แต่ก็ยังพอมองเห็น โดยเฉพาะในสังคม “Cyber” วิถีชีวิตออนไลน์ ที่ชักจูงให้คนหลายคนเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกัน ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง โดยที่ไม่มีจุดเริ่มต้น และจุดสุดท้ายที่ชัดเจน หมุนเวียนคร่อมทับกันไปมา อย่างไรก็ตามภาวะเช่นนี้ก็ช่วยทำให้ใครบางคนรู้สึกเป็นสุข และปลอดภัย ภายใต้ “ความสัมพันธ์ที่มองไม่เห็น” จริงหรือเปล่า ?
“พื้นที่เล็ก ๆ” ที่เชื่อมจุดสองจุดเอาไว้ด้วยกันอย่างเบลอ ๆ “พิธีกรรมการเคารพสักการะผีบ้าน ผีเมือง” จึงกลายเป็นจุดเชื่อมความสัมพันธ์ของคนในสังคมในปัจจุบันเข้าด้วยกัน และในบริบทที่แตกต่างกัน บางคนอาจเห็นเป็นเรื่องจริงจัง เป็นจารีตที่ต้องปฏิบัติตาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้เฒ่าผู้แก่ บางคนก็อาจทำไปเพราะเห็นแก่ความสนุกสนาน และการเรียนรู้โลกในอีกด้านหนึ่ง แต่ “พื้นที่แห่งนี้” กลับเชื่อมเขาเหล่านั้นเข้าไว้ด้วยกัน
ในปัจจุบันบางครั้งเราก็ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการใช้ชีวิตให้เรียบง่าย สบายสบาย ตอบสนองต่อความเหงาลึกๆในจิตใจ สังคมเมืองในปัจจุบันที่เต็มไปด้วยความแปลกหน้าต่อกันหากจะมีตัวเชื่อมให้เรารู้สึกว่า “ยังมีใครสักคน” อยู่เป็นเพื่อน ก็ดีกว่าการไม่มีใคร....ไม่ใช่เหรอ? เหงาไม่ใช่หรือไง? คุณน่ะ!!
ดังนั้นการใช้ชีวิตในสังคมปัจจุบันจึงมีการลดทอนขั้นตอนของ “เจ้าเข้าทรง” ที่ใช้แสดงถึงความผูกพันทางเครือญาติ เหลือเป็นเพียงฐานะ “พิธีกรรม” อย่างหนึ่ง เท่านั้น และส่งหน้าที่นั้นไปให้ “พิธีกรรมออนไลน์” แทน แม้ว่าจะบางเบากว่า แต่ก็แก้ไขปัญหาความเงียบเหงา เดือดร้อนในใจได้ระดับหนึ่ง....เมื่อได้เข้าไปคุยกับ “คนที่คุณ....ก็ (ไม่) รู้ว่า (เป็น) ใคร” แต่ก็จับต้องไม่ได้ มองไม่เห็น แต่ก็รู้ว่ามีตัวตนอยู่จริง.....จะใช่ “ผีปู่ – ย่า” หรือเปล่านะ

ฝากไว้ให้อ่านเล่น
บางทีมนุษย์ก็ไม่ต้องการอะไรมากมาย นอกจากพื้นที่เล็ก ๆ ที่ใช้สำหรับพักพิงกาย และ ใจ จากภาวะที่โหดร้ายภายนอก เพียง “พื้นที่เล็ก ๆ” เท่านั้น
“พื้นที่เล็ก ๆ”

จะต้องท้อใจ....อีกสักเท่าไร
โลกแห่งความจริงไม่เคยเป็นอย่างใจ
วันและคืนเปลี่ยนหมุน ให้เราวิ่งตามเรื่อยไป
โตแล้ว....ทุกอย่างเปลี่ยนไป
**********************
การเป็นผู้ใหญ่
มันไม่ง่ายเลย
มันไม่คุ้นไม่เคย
ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ
ไม่มีเวลาเหลือ...ไว้ฝัน..ไว้คิดถึงใคร
โตแล้ว.........ต้องทำอย่างไร
**********************
เมื่อนาฬิกาแห่งชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ
จนตัวเราเองอาจหล่นหาย
เมื่อเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในใจ....เขาไปไหน
ทำไมวันนี้เขาหายไปจากเรา
**********************
ขอพื้นที่เล็ก ๆ ให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ไม่ว่านานเพียงไหนก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส.....ยังอยู่กับเรา
อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยากขอพื้นที่เล็ก ๆ นี้ยังเป็นเด็กอยู่นาน ๆ
ให้เรายังได้ฝันให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริงมันจะดี หรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ.....เอาไว้
**********************
ตรงขอบฟ้านั้น มีรุ้งพาดผ่าน
เมื่อความจริงความฝัน ได้บรรจบกัน
ที่ดินแดนแห่งนั้น เด็กน้อยคนหนึ่งกับฉัน
จูงมือ....เดินไปด้วยกัน
**********************
เมื่อนาฬิกาแห่งชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ
จนลืมว่าเราเคยเป็นใคร
อย่าลืมเด็กน้อย
ทิ้งปล่อยเขาคอย....อยู่เดียวดาย
ได้ยินใช่ไหมเสียงนั้นที่เรียกเรา
ขอพื้นที่เล็ก ๆ ให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ไม่ว่านานเท่าไหร่ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส.....ยังอยู่กับเรา
อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยากขอพื้นที่เล็ก ๆ นี้ยังเป็นเด็กไปนาน ๆ
ให้เรายังได้ฝันให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริงมันจะดี หรือร้าย
แต่ความเป็นเด็ก......ในหัวใจ
จะอยู่กับฉันตลอดไป
อยู่กับฉัน.....ตลอด
ไม่ให้ใครแย่งไป
โอ..............
“ขอพื้นที่เล็ก ๆ ให้ใจยังเป็นเด็ก
**********************
ตรัย ภูมิรัตน์ : พื้นที่เล็ก ๆ

ความสัมพันธ์ที่มองไม่เห็น

อะไรคือความสัมพันธ์ที่มองไม่เห็น และถ้ามองไม่เห็นแล้วเรารู้ได้อย่างไรว่ามันมีตัวตนอยู่จริง สถานการณ์บ้านเมืองในปัจจุบันสะท้อนให้เราเห็นภาวะแห่ง “การหมุน” ของความสัมพันธ์ที่จับต้นชนปลายไม่ได้ หากเชื่อมโยงด้วยสายไยบาง ๆ ให้เราพอขุดคุ้ยต้นตอ
สถานการณ์ทางการเมืองที่ร้อนระอุ เรื่องราวที่ถูกขุดคุ้ยถึงเครือข่ายอำนาจของรัฐบาล ที่กลับมาเชื่อมโยงกับภาวะเศรษฐกิจของบ้านเมือง การทาบทับของกลุ่มอำนาจบนแผ่นดินในปัจจุบัน การวางหมากให้ใครต่อใครลงมาร่วมเล่นเกม ในครั้งนี้ โดยที่ไม่รู้ตัว นั่นใช่ความสัมพันธ์ที่มองไม่เห็นหรือไม่
ความพยายามปรากฏกาย ในรูปลักษณ์ร่างเสมือนที่ถูกปั้นขึ้นมาเหมือนกับตัวการ์ตูนในเกมออนไลน์ มีออกมาให้เห็นนอกจอ การเล่นเกมทางการเมืองของตัวละครที่เรียกตนเองว่า “ฝ่ายรัฐ” และ “ฝ่ายต่อต้าน” ที่ตัวตนจริง ๆ คือใคร และทำไปเพื่ออะไร ก็ไม่อาจรู้ได้
ความสัมพันธ์อันอยู่ในวาทกรรมเดียวกัน แต่มองในมุม หรือ Paradigm ที่ต่างกัน ทำให้เกิดความสัมพันธ์อีกสายที่ไม่ลงรอยกัน เมื่อ Paradigm หนึ่งบอกว่า “ศีลธรรมหายไปไหน” ความชอบธรรมเดินไป ณ ที่ใด กับอีกฝ่ายที่ตอบ โดยใช้คำตอบที่อ้างอิงกับกรอบคิดของตนเอง “แบบวิทยาศาสตร์” ที่เป็นตรรกะ มีเหตุมีผลรับรอง มีหลักฐานอ้างอิง ที่ตอบว่า “ผมทำตามกฎหมาย” ทุกอย่าง
สิ่งที่หาจุดจับไม่ได้ มีความเลื่อนไหลสูงนี้ ใช่เป็นความสัมพันธ์ที่คล้ายกับ “ความสัมพันธ์ ใน Cyber space” หรือไม่ เมื่อเราให้คำจำกัดความของ Cyber space ว่า เป็นพื้นที่ที่มีการแหวกว่ายของข่าวสาร ข้อมูลอย่างไม่มีที่สิ้นสุด รวมทั้งการซ้อนทับกันเชิงพื้นที่
ความเกี่ยวข้องทางการเมืองและเศรษฐกิจที่มีความสัมพันธ์แบ่งขั้วแกน X แกน Y แต่ก็มีความสัมพันธ์ร่วมกันบน “ระนาบ” ที่พล็อตจุดร่วมกันในภาวะปกติ เราอาจเห็นในลักษณะของความสัมพันธ์เชิง 2 มิติ บนแกน X,Y เห็นเพียงด้านเดียว แต่เมื่อเรามองจากมุมมองของแกน Z เราจะเห็นความสัมพันธ์ที่ ปกติเราไม่สามารถมองเห็นมันได้อย่างชดเจน
ความสัมพันธ์ในแนวแกน Z จากการสะท้อนเชิงลึก X,Y เศรษฐกิจ และการเมือง มีความแนบชิดกันอย่างลึกซึ้ง เมื่อทำการแจกแจงกลุ่มร่วมทุนพันธมิตร .................”ชินจัง”....................จะเห็นว่ามีความสัมพันธ์กันมาก ทั้งในฐานะของเครือญาติ เพื่อนสนิท และ (พันธ)มิตรชิดใกล้ ซึ่งบุคคลเหล่านี้ถูกวางตำแหน่งให้อยู่ในสังคม ณ จุดต่างๆ ยกตัวอย่างเช่น กรณีตลาดหุ้นในตอนนี้ ก็คงต้องยกให้เป็นของ ดร.ก้องเกียรติ โอภาสวงการ, บุญคลี ปลั่งศิริ, พายัพ ชินวัตร เจ้าพ่อตลาดหุ้นที่สามารถชี้กระแสได้ เป็นต้น
อย่างไรก็ตาม ยังคงไม่สามารถระบุได้ชัดเจน ว่า X หรือ Y เป็นตัวกระตุ้นให้เกิด Z มากกว่ากัน
.................................................................(คิดไม่ออกแล้ว)...........................แต่สรุปว่า
การขับเคี่ยวทางภาวะข้อมูลที่ป้อนออกมาให้รับรู้อย่างมึนงง ทำให้ประชาชนส่วนใหญ่อยู่ในภาวะแห่งความสงสัย และ การถามหาความจริง สักวันหนึ่งคงมีทางให้ประชาชน ที่อาศัยอยู่ในสถานการณ์ แบบ “Cyber Culture” จะเลือกพื้นที่ ๆ วางบทบาทการเล่นของตนเองในสังคม “เมืองนี้” ได้อย่างเหมาะสม
ว่าแต่ว่า.................. วันนี้ห้องคอมเหมือนห้องที่อยู่ของคนบ้าเลย ต่างคนต่างมีโลกเป็นของตนเอง นั่งอยู่หน้าคอมไม่ยอมไปไหน ทั้งห้องเงียบ ได้ยินก็แค่เสียงคลิกเมาส์ เคาะคีบอร์ดจะพูดจะจากันซักคำก็ไม่มี นั่งเล่นอะไรก็ไม่รู้ เหมือนไม่ได้อยู่ในที่ที่เดียวกัน บ้างก็นั่งยิ้มกับจอ บ้างก็นั่งทำหน้าเครียด หน้าบึ้ง ยังกับโกรธใครมา ดูเหมือนคนบ้า ที่อยู่คนเดียวก็สร้างโลกของตัวเองได้ แต่ละคนกำลังหลงเข้าสู่ชีวิต Online โดยไม่รู้ตัว

“แล้วนี่ ผมบ้าหรือเปล่า ใครกันแน่ที่บ้า ผม คุณ เขา เธอ หรือว่าใคร………………..?”

BLA BLA BLA (Experimental documentary films.)

2009-02-04T10:10:00.000-08:00

กระแสของสังคมที่กำลังเปลี่ยนไป และกำลังเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ ไปในทิศทางใดไม่มีใครทราบ แต่ในขณะนี้ทิศทางของวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี ได้ถูกพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว ดั่งเช่นการวิ่งไปกระโดดไป แต่ช่วงที่เรากระโดดข้ามไปนั้น เราไม่ทราบและเข้าใจว่าในช่วงเวลานั้นมีสิ่งใดขาดหายไป ทำให้เราลืมบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญในชีวิต

ทิศทางของ media ที่กำลังเป็นไปและเปลี่ยนไปในสังคมที่เราเห็น ซึ่งปัจจุบันสังคมเราได้เปลี่ยนแปลงและพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว เทคโนโลยีต่างๆ สื่อต่างๆได้ถูกผลิตและสร้างขึ้นมามากมายของประเทศไทยนั้น ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าพัฒนาหรือเสื่อมลงกันแน่ แต่ที่สะท้อนให้เห็นอยู่อย่างหนึ่งคือ พฤติกรรมของคนในสังคมได้เปลี่ยนไป เพราะเทคโนโลยี และองค์ความรู้ที่รับมาทั้งๆที่ไม่รู้ที่มาที่ไป อีกทั้งสภาพความกดดันทางสังคมในด้านต่างมากมาย ทำให้เกิดความตึงเครียด ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวในสังคม และคนเราจะหาทางระบายออกมา ไม่ในรู้แบบใดก็รูปแบบหนึ่ง และจะเห็นได้ชัดเจนขึ้น เมื่อเราอยู่กับตัวเอง ตกอยู่ในสภาวะที่เราเองก็ลืมตัวไป

สภาวะที่สังคมมีแต่การพัฒนา เต็มไปด้วย การแข่งขัน แย่งชิง ชิงดีชิงเด่นกัน สังคมที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ ต้องทำให้เร็ว นานวันเข้า สถาวะเช่นนี้ก่อให้เกิดความตึงเครียดขึ้นมาในจิตใจ และจะยิ่งสะสมตกตะกอนขึ้นมา ยิ่งนาน ก็ยิ่งต้องหาวิธีการที่จะระบายออกมา ไม่ว่าจะด้วยหนทางใด

สังคมไทยในปัจจุบันมีสภาวะเช่นนี้ให้เห็นมากมาย โดยเฉพาะในสังคมเมืองที่ต้องแข่งขันกันในทุกเรื่อง ความเครียดที่เกิดขึ้นจากการบีบรัดและกดดันของสังคมให้ต้องทำการแข่งขัน สามารถทำให้เกิดอาการทางจิตได้ กลายเป็น ”บ้า” ได้

แต่ด้วยความรู้ที่เราได้ถูกสอน และปลูกฝังมาตั้งแต่ครั้งที่เรายังเล็ก จนเราโตมาได้ถึงทุกวันนี้ คนบ้า จะต้องเป็นคนที่ทำอะไรไม่เหมือนเรา ผิดแผกแตกต่างไปจากเรา พอเราเห็น เราก็สามารถบอกได้เลยว่า เค้าไม่เหมือนเรา เค้า “บ้า” แต่ในความเป็นจริงแล้วใครกันแน่ที่ควรใช้คำว่า “บ้า” เพราะพฤติกรรมที่เราเห็นในตัวเค้า ในตัวเรา ในหัวของเราก็มี แต่ว่าเราไม่เคยสังเกตตัวเราเอง เรามักจะคอยสังเกตแต่คนอื่น กลัวว่าเค้าจะได้ดีกว่าเรา เก่งกว่าเรา น่าสนใจและเป็นที่น่าสนใจกว่าเรา แต่เรากลับไม่เคยมานั่งถามตัวเองว่าแล้วเราล่ะเป็นเช่นไร ที่เป็นเช่นนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสิ่งที่สังคมกระทำกับเราหรืออย่างไร บีบคั้นให้เราต้องระแวงระวังตัวอยู่ตลอดเวลา กลัวว่าจะถูกกีดกันออกจากสังคม เพียงเพราะทำในสิ่งที่ไม่เหมือนคนอื่น เมื่ออยู่ในสังคมต้องพบปะผู้คน เราจะทำตัวอย่างหนึ่ง แต่เมื่อเราอยู่กับตัวเอง เพียงลำพัง อีกหนึ่งตัวตนของเราจะออกมาเผชิญหน้ากับโลกที่วุ่นวาย ส่วนอีกหนึ่งตัวตนขอไปหลบอยู่อีกโลกอย่างสงบเพียงชั่วขณะหนึ่งก็ยังดี

บัตรประกันชีวิต

2009-02-04T09:59:00.000-08:00

เคยดูโฆษณาประกันชีวิตกันไหมครับ นี่เป็นบทโฆษณาที่ได้รับการวิจารณ์ในเว็บไซด์แห่งหนึ่ง ที่ผมอยากเอามาให้ดูกัน

"บอกกับคนที่รัก ก่อนจะหมดโอกาส" โครงเรื่องแนวสร้างความสะเทือนใจ ที่ทางไทยประกันชีวิต ได้นำเสนอเพื่อตอกย้ำ แบรนด์ โดยหยิบยกเรื่องราวความขัดแย้งที่เป็นปัญหาภายในครอบครัว มาสร้างสรรค์เป็นภาพยนตร์โฆษณาชุด "ลูกพ่อ" กำลังเป็นที่กล่าวขวัญและตั้งคำถามกันอยู่ว่า ภาพยนตร์โฆษณาชุดนี้สะท้อนเนื้อหาออกมาอย่างรุนแรงจนเกินไปหรือไม่ โดยเฉพาะในฉากที่คุณพ่อกำลังอยู่ในระหว่างขับรถเพื่อเดินทางไปชมคอนเสิร์ตของลูกชาย และก้มลงมองที่บัตรชมคอนเสิร์ตที่มีภาพลูกชายตนเองอยู่ในนั้น ชั่วขณะนั้นเองรถบรรทุกได้พุ่งเข้ามาประสานงากับรถยนต์ของคุณพ่อเข้าอย่างจัง ซึ่งกล้องได้จับภาพในจังหวะที่รถชนและกระจกรถค่อยๆแตกละเอียดกระจายเป็นเศษชิ้นเล็กๆ แว่นตาของคุณพ่อเกิดรอยร้าวจากแรงกระแทกที่รุนแรง และภาพรถยนต์ของคุณพ่อที่ประสานงากับรถบรรทุกอย่างเต็มเหนี่ยว จนสภาพของรถยนต์คุณพ่อค่อยๆยู่ติดหน้ารถบรรทุกและหดสั้นลงไปเรื่อยๆตามแรงกระแทก ซึ่งในส่วนของงานด้านโปรดักชั่นนั้นต้องถือว่าสามารถสร้างสรรค์งานออกมาได้ดีเสียจนนึกว่าเป็นเรื่องจริง ซึ่งคงต้องยอมรับว่ามีภาพของความรุนแรงอยู่ในภาพยนตร์โฆษณาชุดนี้อยู่บ้าง แต่ความรุนแรงที่นำเสนอให้เห็นในภาพยนตร์โฆษณาชุดนี้นั้น มีเสียงสะท้อนกลับมาทั้งในความเห็นที่มองว่าเนื้อหาภาพยนตร์ชุดนี้รุนแรงเกินไป และอีกกลุ่มที่มองว่าเนื้อหารุนแรงแต่ยอมรับได้ในกลุ่มที่วิพากษ์วิจารณ์ว่าภาพยนตร์โฆษณาชุดนี้นั้นรุนแรงเกินไปนั้น ส่วนใหญ่จะกล่าวถึงฉากรถชนในเรื่องที่ดูรุนแรงสมจริงมาก ซึ่งส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะการดำเนินเรื่องในช่วงแรกเป็นการเล่าเรื่อง จึงทำให้ผู้ชมภาพยนตร์โฆษณาชุดนี้รู้สึกเข้าถึงและติดตามเนื้อหาที่ถูกกำลังถูกเล่าผ่านทางภาพเหตุการณ์ต่างๆอย่างต่อเนื่อง แล้วต่อมาอยู่ๆก็เกิดฉากรถชนขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว ยิ่งเมื่อรวมกับรายละเอียดต่างๆที่ทางฝ่ายโปรดักชั่นพิถีพิถันในการนำเสนอแล้ว จึงไม่แน่แปลกใจที่ในฉากรถชนนี้จะดูสมจริงและก่อให้เกิดความรู้สึกรุนแรงตามมา ส่วนในกลุ่มที่มีความคิดเห็นว่าภาพยนตร์โฆษณาชุดนี้นั้นรุนแรง แต่สามารถยอมรับได้นั้น กลับมองว่าไม่รุนแรงเกินไปเนื่องจากเป็นความจริงที่เกิดขึ้นในสังคมบ้านเรา และให้ความสำคัญกับเนื้อหาในภาพยนตร์โฆษณาในประเด็นของความขัดแย้งระหว่างพ่อและลูก ที่ในสังคมธุรกิจวุ่นวายในปัจจุบัน พ่อ-แม่ไม่ค่อยมีเวลาดูแลและทำความเข้าใจในตัวลูก แต่มักจะมาคิดได้ในตอนที่สายเกินไป ภาพยนตร์โฆษณาชุด "ลูกพ่อ" ชุดนี้ จึงต้องบอกว่า "แรง" และแทงเข้าไปถึงใจดำของคนเป็นพ่อเป็นแม่ในสังคมไทยยุคนี้จริงๆ

จากตัวของโฆษณาเองก่อให้เกิดภาพสะท้อนของสังคมปัจจุบันที่ไม่มีเวลาว่างให้กับครอบครัว ไม่ให้ความสำคัญกับสิ่งที่มี จน ณ จุดๆหนึ่งที่เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปเพื่อที่จะแก้ไขสิ่งเหล่านั้นได้ โดยใช้ความรุนแรงชักจูงให้ผู้ชมมีความรู้สึกร่วมไปด้วยว่า ควรจะทำอะไรเพื่อเป็นหลักประกันให้เกิดความอุ่นใจ ก่อนที่จะไม่มีเวลาได้ทำในสิ่งที่อยากทำ แต่ก็ยังอยากจะทิ้งสิ่งดีๆไว้ข้างหลังเพื่อให้คนที่ยังอยู่จะได้รับมัน

ในสมัยเก่าก่อนครั้งที่บริษัทประกันชีวิตทั้งหลายแหล่ยังไม่ได้ก่อตั้งขึ้นนั้น เหล่ามนุษย์ผู้ขาดความมั่นใจทั้งหลาย ต่างพากันหาที่พึ่งทางใจที่จะช่วยเติมเต็มส่วนที่ขาดหายเหล่านั้น ปกป้องเราจากสิ่งที่เรากลัว ศาสนาเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่ได้ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่ครั้งที่เรายังเด็ก ให้นับถือและปฏิบัติตาม อย่างเช่นการ เข้าวัดขอพร สวดมนต์ก่อนนอน กราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ดูหมอ ดูดวง............... อะไรก็ไม่รู้เยอะแยะนานาจิตตัง แต่ก็เพื่อจุดประสงค์เดียวกัน นั่นก็เพื่อเสริมความมั่นใจให้กับตน สร้างความอุ่นใจ มั่นใจ สร้างรากฐานที่มั่นคงให้กับตน ซึ่งสิ่งที่แต่ละคนบูชานับถือนั้นก็ล้วนแต่เป็นสิ่งที่สร้างขึ้นมาจากจินตนาการของตน เป็นการสร้างโลกเสมือนที่ตนสามารถเข้าไปอยู่แล้วเกิดความมั่นใจ เกิดการเติมเต็มขึ้น ซึ่งสิ่งเหล่านี้ได้ถูกปูพื้นฐานมาตั้งแต่อดีตกาล ผ่านการลองผิดลองถูก ผ่านการกลั่นกรองทางกระบวนการของสังคม ไม่ว่าจะด้วยความบังเอิญ ประจวบเหมาะของเหตุการณ์ต่างๆ ที่ทำให้เกิดการสั่งสมความรู้จนเกิดความเก่าแก่ของสิ่งศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ และถ่ายทอดสืบต่อกันมาจากรุ่นหนึ่งสู่รุ่นหนึ่งจนได้รับความเชื่อถือมาจนถึงปัจจุบัน ทั้งที่มีข้อสงสัยเกิดขึ้นมากมายว่า สิ่งเหล่านี้มีจริงหรือไม่อย่างไร ที่เราทำไปนั่นเพื่ออะไร เพราะมันไม่ใช่โลกที่เราสามารถมองเห็นหรือพิสูจน์ได้ด้วยตาออกมาเป็นรูปธรรม แต่ต้องใช้จินตนาการและความเชื่อ แต่มันก็ยังคงดำรงอยู่ สอดแทรกอยู่ในมุมต่างๆของจิตใจและสังคม ถึงอย่างไรความเชื่อเหล่านี้ก็ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราไปแล้ว.........................จริงไหม…?!?!?!?!?!?

ในปัจจุบันความเชื่อในเรื่องเหล่านี้ก็ยังคงมีอยู่เหมือนแต่ครั้งเก่าก่อน เพียงแต่รูปลักษณ์ของสิ่งที่จะมาช่วยเติมเต็มได้เปลี่ยนแปลงไป และมีทางเลือกเพิ่มมากขึ้น เช่นเดียวกับคำที่ว่า “มนุษย์ยังคงมีรูปแบบการดำรงชีวิตในรูปแบบเช่นเดิมเหมือนครั้งอดีต แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปเป็นเพียงแค่เทคโนโลยีเท่านั้น” รูปแบบของบริษัทประกันต่างๆได้ก่อเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็น ประกันสุขภาพ ประกันรถยนต์ ประกันๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ และที่ลืมไปไม่ได้เลยนั่นก็คือ บริษัทประกันชีวิต ที่มีให้เลือกใช้บริการหลากหลายบริษัท ทั้งของไทย ของต่างประเทศ หรือที่ร่วมหุ้นกันระหว่างประเทศ ผ่านกระบวนการทางธุรกิจรูปแบบต่างๆ

รูปแบบของการเติมเต็มจึงเปลี่ยนไป

จาก การกราบไหว้ เป็น การจ่ายเพื่อให้ได้มา

เป็นการจ่ายเพราะมันมีความหมายทางด้านความรู้สึกสบายใจ อุ่นใจ และมั่นคง

จาก รูปบูชา เป็น บัตรประกัน

ถึงแม้ว่าในตัวของขั้นตอนต่างๆ จะเปลี่ยนไป แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงเดิม นั่นก็เพื่อเติมส่วนที่ขาดหายไปของเรา

บริษัทประกัน ได้อาศัยช่องว่างทางจิตใจที่อ่อนไหวของมนุษย์เรา ตรงที่ไม่มีความมั่นใจในชีวิต รู้สึกไม่ปลอดภัย เป็นห่วงคนที่เรารัก ซึ่งล้วนแต่เป็นเพียงเรื่องของ นามธรรม ไม่สามารถที่จะนำเอามาจับต้องได้ และได้สร้างบัตรประกัน (รูปธรรม) ขึ้นมาเพื่อเป็นเครื่องยืนยันความมั่นใจให้กับมนุษย์ (อะไรที่มันสามารถจับต้องได้ ย่อมมีความน่าเชื่อถือมากกว่าสิ่งที่อยู่ในอากาศไม่สามารถจับต้องได้อยู่แล้ว หรือเสริมความมั่นใจให้กับมนุษย์ นั่นเป็นธรรมชาติของมนุษย์อยู่แล้ว) เป็นการเชื่อโลกในอุดมคติ ในจินตนาการ ด้วยบัตรเพียงใบเดียวเพื่อเป็นหลักประกันต่อความเชื่อที่ว่าจะได้รับการคุ้มครองตามข้อตกลงที่ได้ให้ไว้ เป็นการใช้วัตถุ(บัตรประกัน) เป็นตัวเชื่อมระหว่างโลกแห่งความจริง และโลกในจินตนาการ โดยอาศัยธรรมชาติของมนุษย์ในเรื่องของความเชื่อ และความไม่มั่นใจ ต้องการการเติมเต็ม เป็นตัวผลักดันให้เกิดกระบวนการซื้อขายความอุ่นใจกันในปัจจุบัน

แต่ก็ไม่สามารถทราบได้แน่ชัดเหมือนกันว่าใครเป็นคนคิดคนเรื่องนี้ขึ้นมาเป็นคนแรก หรือว่าผ่านกระบวนการอะไรมาบ้างจนกลายมาเป็น “การขายประกัน” ที่หลายคนในสังคมยอมรับ และยินดีที่จะจ่ายในยุคของสังคมระบอบประชาธิปไตยแบบทุนนิยม เพื่อให้ได้มาซึ่งความอุ่นใจ มั่นใจ ปลอดภัย เป็นหลักประกันให้กับชีวิต เหมือนกับชื่อของมัน “ประกันชีวิต”

แล้วตอนนี้คุณได้ทำประกันชีวิตเอาไว้แล้วหรือยัง.?.?.?.?.?.อะไรจะเกิดขึ้นไม่มีใครรู้ได้นะ!?!?!

Just Still Images

2009-02-04T07:31:00.000-08:00

3dsmax+Vray

Japanese Simple Stye

2009-02-04T07:12:00.000-08:00

3dsmax+Scanline

Lanna House

2009-02-04T06:59:00.000-08:00

3dsmax+Scanline

Test work

2009-02-04T06:56:00.000-08:00

3dsmax+Vray

Classic car Benz1886

2009-02-04T06:39:00.000-08:00

3dsmax+Vray

Portfolio2008

2009-01-11T04:22:00.000-08:00

3dsmax+plugins+particle illustion+premiere